The Italian 1.0

Daar was hij dan. De Italiaan. Dat wist ik nog niet toen ik hem zag op Happn hoor. De voorliefde was wederzijds, want ik kreeg van hem ook een like. Mijn eerste gedachte was eigenlijk, wat een oude man. Hij was 38. Valt voor mij trouwens heel erg mee, maar oke. Ik zei gedag tegen hem, en even later kreeg ik een reactie terug.

“Wat een mooie verrassing ben jij..”

Zo. Hoe glad wil je het hebben. Ik had hierna meteen de intentie niet meer om ook maar ergens serieus op te gaan reageren omdat ik dacht dat alle dating-app mannen hetzelfde waren. Wat eigenlijk ook wel een beetje zo is. We spraken wat over het werk, waar we wonen, etcetera. Hij vroeg al vrij snel of ik een keer een drankje wilde doen met hem, ik was daar wel voor in, maar meer voor de lol. Toen we eenmaal begonnen te plannen kwam het er al snel op neer dat hij eigenlijk nooit kon. Ook vertrok hij naar Italië voor vakantie binnenkort, dus het zou nog wel een week of twee kunnen gaan duren. Daar had ik geen geduld voor, ik ga geen twee weken op “zomaar iemand” zitten wachten, doei. We zien het wel.

Na zijn vakantie hadden we dan toch een date. Eindelijk. Want na twee keer afzeggen, dat heeft hij serieus gedaan, werd ik toch wel een beetje achterdochtig. Bestaat hij wel echt? Word ik hier besodemieterd? Je kunt wel nagaan hoe fucking zenuwachtig ik was. Ik was er heilig van overtuigd dat hij niet zou komen. Onderweg naar de stad, daar hadden we afgesproken, is er echt zes keer door m’n hoofd geschoten GA NAAR HUIS NU GA NAAR JE VERDOMDE HUIS! Maar ik ging niet. Ik pleurde mijn fiets in een gangetje en liep bibberend het huis van mijn nichtje binnen, want ik moest eerst zesentwintig peuken roken. Nou. Daar gaan we.

Ik liep naar het restaurant waar we hadden afgesproken en net op het moment dat ik om wilde keren kreeg ik een appje. Hij is wat later. Godverdetering. Hij komt gewoon niet. Hij is nep. Na een kwartier in een bosje te hebben gestaan en wat interne discussies verder pak ik mezelf bij mijn denkbeeldige ballen en sleep mezelf die tent in. Dan maar een blauwtje lopen. Ik heb namelijk een fobie voor alleen in restaurants zitten. Het is verschrikkelijk. Maar goed, ik kom binnen en vraag aan de barman of hij nog plek heeft. Hij vraagt met hoeveel personen ik kom, ik zeg maar gewoon twee. Ik neem wat ongemakkelijk plaats aan een bartafel en bestel wanhopig een glas wijn. Ondertussen zit ik panisch met mijn nichtje te appen om een noodplan op te zetten voor het geval mijn date niet komt opdagen.

Hij komt niet.

Jawel hij komt wel. Anders haal ik je op.

Hij komt niet.

Tyfus eikel.

En toen, uit het niets, stond er ineens een lange, knappe, nette man naast me. Hij draagt nette suède herenschoenen, een camel kleurige broek en een donkerblauwe zachte trui met daaronder een witte blouse. Hij heeft donker haar, bruine ogen en een baardje van een week.

“Heee!” Zegt hij enthousiast. Ik schrik me de graftering en val bijna van mijn kruk. Dit is hem. En hij is precies zoals op de foto. Goede zaak. We geven elkaar drie wangkussen, zoals normale mensen dat doen, en hij gaat naast me zitten. De eerste tien minuten heb ik echt bij mezelf gedacht dat het niet zou gaan werken. Hij is zo anders, zo netjes, zo correct, zo fatsoenlijk. Hier zit geen humor in dacht ik. Deze man begint zo dadelijk over de kunst aan de muur en over de hockeyclub van zijn kinderen. Maar gelukkig was dat niet zo. Hij rookt en drinkt, en dan kan je bij mij al niet meer zoveel verkeerd doen.

De avond verliep soepel, het gesprek bleef op gang en we hadden een klik. Er waren zelfs een klein beetje ongemakkelijke “ik kijk je nu heel diep in je ogen aan maar what the hell I like it” momentjes. We hebben gegeten en wijn gedronken. Ik hou van mannen die wijn drinken. Dat staat chique ofzo. Rond een uurtje of negen stelde hij voor om te gaan, en rekende af voor ons beide. Daar hou ik ook van, hoe feministisch ik ook kan zijn, dat heeft echt wel iets, als een man betaald. Hoeft natuurlijk niet altijd, maar mag wel. Geintje.

Toen ik mijn jas wilde pakken kwam mijn nichtje “geheel toevallig” binnenlopen. Dat was een deel van ons noodplan namelijk. Toen ik haar zag scheet ik bijna in mijn broek van het lachen, dus ik ben maar snel vertrokken.

We liepen samen rustig naar de garage waar zijn auto stond, kletsen nog wat, en nemen heel netjes afscheid met drie zoenen. Dit klinkt iedereen waarschijnlijk doodnormaal in de oren, en dat is het ook, maar ik ben dit zo niet gewend. Mijn dates en mannen zijn altijd glad, pakken je helemaal in en dan zijn ze ineens verdwenen. The Italian doet dat niet. Hij is niet op zoek naar een one night stand. Toch begin ik weer te twijfelen als hij weg loopt. Lukt het nu wel? Waar is hij naar op zoek? Hoor ik nu niks meer van hem? Ik kijk een beetje verdwaald voor me uit. Dan hoor ik ineens geluid uit mijn tas komen. *pling*

“Hoe leuk ben jij!”

XO

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s