The Italian 5.0

Hij is dus blijven slapen. Nou ja, slapen.. Dat hebben we drie uurtjes gedaan. Hij had zijn spulletjes in de badkamer gezet, op het plankje boven de wasbak, naast mijn spullen. Ik zag het staan en werd warm van binnen. Het voelde een klein beetje als samen wonen. Toen we in bed lagen en hij in slaap viel draaide ik me om naar hem. Daar lag hij dan, met zijn gezicht naar mij toe, zijn ogen gesloten, helemaal weg gestopt onder de deken, vredig te slapen als een opgefrummeld Italiaantje. Dat hij in zijn slaap de complete Veluwe aan het omzagen was kon me even niets schelen. Wat een geluid kan die man produceren zeg, Jezus. Ik bleef nog even naar hem kijken en viel daarna met een glimlach op mijn gezicht in slaap. Drie uur later ging de wekker. Ik stapte uit bed, ging douchen en maakte me klaar. Hij werd ook wakker, weer te laat natuurlijk, maar oké. Ik gaf hem een schaaltje perzikyoghurt als ontbijt en we waren klaar om naar ons werk te gaan. Beneden bij de deur namen we afscheid. “Dag lieverd” zegt hij, en kust me. Dit wil ik. Ik wil een goede man en samenwonen, en allebei ’s morgens naar ons werk gaan en iedere dag elkaar een kus geven. Ik wil helemaal niet dat hij weg gaat. Ik wil helemaal niet werken. Ik wil bij hem blijven. Ik wil in zijn koffertje kruipen en mee op reis, waar hij ook naartoe gaat. Maar dit is het normale leven en geen film, al voelt het soms wel zo met al die rare shit die ik meemaak, dus ik neem afscheid en ga naar mijn werk.

In de avond kwam ik thuis, en zat nog na te genieten van afgelopen nacht. Ik maak wat te eten voor mezelf en ga vroeg naar bed want ik ben KAPOT. De dagen hierna appen we af en toe, hij vertelde me dat hij zin had om me weer te zien en al vrij snel werd de volgende logeerpartij gepland. We gingen iedere date uit eten, iedere date hield hij alle deuren voor me open en iedere date betaalde hij het eten. Hij vertelde me altijd hoe mooi ik was, hoe leuk mijn kleren stonden en hoe perfect hij mijn lichaam vond. Hij heeft serieus een keer gezegd: “Je lichaam is zo goddelijk, zo vrouwelijk.” Nou dan smelt je toch? Tussen onze dates door was hij veel weg naar het buitenland voor zijn werk. Hij vloog overal heen. Om die reden zagen we elkaar niet heel vaak, maar als ik hem zag, had ik iedere keer het gevoel dat ik even op vakantie was. Deze periode speelde zich af in december. We waren niet meer onzeker aan het daten, maar we hadden ook nog niet iets waar we een naam aan konden geven. Zo’n tussenperiode, we kennen het denk ik allemaal wel. De periode dat je niet weet wat je van elkaar bent. Verschrikkelijk. Ik was heel erg geneigd om een gesprek aan te gaan hierover, maar ik deed het toch maar niet. Puur uit angst voor een kut antwoord denk ik. De kerstdagen stonden voor de deur. Stiekem had ik de hoop dat we elkaar even konden zien, maar dat ging niet. Hij was in Londen, en daarna zou hij direct door vliegen naar zijn familie in Italië.

Ik ben direct door gevlogen van Londen naar Italië. Ben de komende week daar. Wat doe jij vanavond?

-“Gezellig. (Meende ik uiteraard niets van want hoe de fuck moet ik nou weten of het daar gezellig is?) Ik ben bij mijn ouders. Heb je het naar je zin?”

“Ja heerlijk! Maar heb onwijs veel zin je te zien, mis je dus stiekem gewoon een beetje..”

“Ik jou ook. Als je terug bent maar snel iets plannen dan.”

Jammer, maar helaas. Om die reden zat ik op 1e kerstdag in mijn eentje thuis met twee flessen champagne en sushi voor een compleet weeshuis. Niet dat ik dit erg vond hoor, het was heerlijk. Tussen kerst en oud en nieuw kwam hij even terug naar Nederland. Gelukkig konden we elkaar weer zien! Daarna ging hij weer weg naar Italië.

“Wat doe jij donderdagavond? Zit een kans in dat ik dan terugkom, weet ik morgen.”

-“Ik heb nog geen plannen! Laat maar weten, lijkt me leuk! Lang geleden..

“Te lang als je het mij vraagt!”

Welke DEBIEL gaat nou van Nederland naar Londen, van Londen naar Italië, van Italië naar Nederland voor één dag, en daarna weer terug naar Italië?

Ik voelde me een beetje alleen toen hij weer vertrok en begon te mijmeren over van alles en nog wat. Hij is zo leuk, zo knap, zo slim en zo lief. Is dit wel echt? Het voelde soms als een droom. Zo’n fantastische man die zo lang met mij date, dat is bijna te mooi om waar te zijn. Het zou leuk zijn om zijn vrienden eens te ontmoeten. Daar heeft hij het eigenlijk nooit over. Het zou leuk zijn om een keer naar zijn huis te gaan, maar hij heeft me daar nog nooit uitgenodigd. Het zou leuk zijn als hij af en toe eens een foto appt van de hippe steden waar hij vaak is, dat heeft hij nog nooit gedaan. Hij zal wel druk zijn. Ik wil hem zien maar dat kan niet, dus ik besluit om hem eens te Googelen. Dat doet iedereen op een gegeven moment toch? Ik heb het al wel eens eerder geprobeerd, maar dat was even snel, voordat ik hem zou ontmoeten. Ik tik zijn naam in, in de zoekbalk, geen resultaat. Facebook dan. Hij zal toch wel Facebook hebben? Ook niets. Misschien schrijf ik zijn naam verkeerd? Nog een keer.. Niets. LinkedIn? Nope. Dit is raar. Zijn naam en woonplaats dan. Ook niet. Ik probeer te zoeken op alleen zijn achternaam, maar daar vind ik ook niks. Hij moet toch wel iets op internet hebben staan? En zelfs zijn familie kan ik niet vinden.. Ik blijf nog een tijdje zoeken en denk even na. Dit klopt niet, zegt mijn gevoel. Datzelfde gevoel dat mij voor onze eerste date vertelde als de sodeflikker om te keren naar huis, en datzelfde gevoel waar ik niet naar wilde luisteren.

XO

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s