The Italian 6.0

De volgende ochtend wordt ik wakker en ga naar mijn werk. Er klopt iets niet, zegt mijn gevoel. Ik blijf maar piekeren en nadenken. Ben ik niet gewoon paranoia aan het worden nu? Dan is er eindelijk een keer een normaal persoon in je leven en dan vertrouw je hem weer niet, doe eens normaal, zeg ik tegen mezelf. Dit soort gedachtes neem je dus je leven lang met je mee als er ooit iemand is geweest die je besodemieterd heeft. Je gaat overal anders tegenaan kijken, alles wordt anders geïnterpreteerd en overal zoek je wat achter. En als een situatie te mooi is om waar te zijn zoals deze, is dat ook zo denk je. Ik besluit dat het aan mij ligt en ga door waar ik mee bezig ben. Werken. Maar zelfs mijn collega’s hebben het erover. Mijn gevoel gaat maar niet weg. Ik vind het vreemd dat zijn naam niet bestaat. In mijn rookpauze probeer ik zijn achternaam te vertalen via Google translate. Ik kom uit op de meest achterlijke betekenis ooit, dit kan niet. Godsamme. Ik besluit om hulptroepen in te schakelen en app mijn moeder.

-“Mam, wil je iets voor me doen?”

“Zeker”

Dat is mijn moeder, ze vraagt niet wat er is, dat komt later wel. Toch ga ik het uitleggen.

-“Ik heb een beetje mijn twijfels over de Italiaan, en of hij wel echt is wie hij zegt dat hij is. Zou jij eens willen bellen naar zijn werk en willen vissen of hij daar wel echt werkzaam is?”

“Is goed, ik verzin wel wat. Wat is zijn achternaam en functie?”

Ik geef alle nuttige informatie door. Zelf heb ik geen tijd om te bellen omdat ik op mijn werk zit. In spanning wacht ik af en bid tot alle goden waarvan ik het bestaan af weet dat hij werkt waar hij zegt dat hij werkt. Mijn telefoon gaat, het is mijn moeder.

“Uhh ik heb gebeld.. Ze kennen hem niet.”

Kut. En nu? Ik heb even geen gevoel meer in mijn lichaam op het moment dat ik dit lees. Het enige wat ik nu wil zijn antwoorden en die krijg ik alleen van hem. Ik besluit om hem gewoon te appen, compleet out of the blue, met de vraag hoe het kan dan zijn collega’s hem niet kennen en of hij dat uit kan leggen. Mijn verklaring hier voor verzin ik ter plekke wel, dat boeit me nu niet. Mijn bericht komt niet aan. Natuurlijk niet. Ondertussen berichten mijn ouders me om zijn nummer na te trekken en zijn kenteken die ik voor de helft uit mijn hoofd weet op te zoeken. Beide leiden niet naar een resultaat. Misschien werkt hij op een andere afdeling. Misschien kent niemand zijn volledige naam. Misschien kan mijn moeder niet goed lezen. Maar natuurlijk kan ze wel goed lezen stomme kut. Hij liegt gewoon. Klaar.

Het is vrijdagavond. Tijd voor een spoed debat met mijn nichtje. Mijn WhatsApp bericht staat nog steeds op één vinkje. En hoe langer dat ene vinkje blijft staan, hoe onzekerder ik     me ga voelen. Over mezelf, voor alle duidelijkheid. Ik kom er via via achter dat alle zakenreizen waarvan hij zegt naartoe te zijn geweest wel degelijk echt zijn. Ik kom er ook achter dat het bedrijf waar hij zogenaamd zegt te werken ook echt vestigingen heeft in de steden waarvan hij zegt er geweest te zijn. Ik kom er ook achter dat het personeelsfeestje waar hij een paar weken geleden naartoe moest echt heeft plaats gevonden. En dat zijn collega J. ook echt haar laatste dag had op die en die datum. En nee, de reden dat ik dit allemaal weet komt niet omdat ik toevallig een collega van hem ken, dat komt omdat ik in een psychopathische stalker verander als ik erachter kom dat er iets niet klopt. En mijn familie doet gezellig mee. Anyway, zijn werk moet wel echt zijn werk zijn, want dit soort dingen zijn door hem ontzettend gedetailleerd omschreven. Voordat een buitenstaander het kon weten.. dat kan niet verzonnen zijn. Maar waarom weet niemand dan wie hij is? Het weekend gaat voorbij als dikke stront door een trechter. Nog steeds maar één vinkje. Dan breekt de maandagochtend aan.

*pling*

Ik schrik me de pleuris. Straks is hij super kwaad omdat ik hem niet vertrouw. Daar is eindelijk mijn langverwachte antwoord. Kom maar door.

“Uuhm.. je wilde me spreken? Dan had je me toch gewoon mobiel kunnen bellen? Twijfel je over wie ik ben? Het kan zomaar zijn dat ze me hier niet kennen want ik werk op een andere afdeling bij een ander bedrijf met een andere naam onder een andere holding met andere mensen die een andere taal spreken.” 

Nee grapje dat zei hij niet. Maar het komt op hetzelfde neer. Hij werkt dus echt waar hij zegt dat hij werkt, alleen dan internationaal. Dit heb ik een soort van laten checken namelijk, door een zeer betrouwbare bron. Maar goed. Nu sta ik dus voor lul. WAAROM MOET JE NOU ZO FUCKING PANISCH ZIJN??!! Denk ik bij mezelf. Het blijft even stil van mijn kant. Later leg ik hem uit dat ik puur uit mijn eigen onzekerheid handelde, omdat ik eerder bedrogen ben. Ook vertel ik hem dat ik geen psycho ben, wat een leugen is, maar dat ter zijde. Hij begrijpt het gelukkig allemaal, al weet hij helemaal niet wat ik nou precies heb meegemaakt maar dat komt later wel. Godzijdank vraagt hij of ik binnenkort weer wil daten. En zo gezegd zo gedaan, al zijn mijn twijfels nog niet volledig verdwenen. Waarom niet? Dat lees je volgende week wel.

XO

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s