The Italian 7.0

We spraken opnieuw af, ondanks dat ik mezelf compleet voor lul heb gezet. Wat moet hij wel niet denken? Heb je weer zo’n gek wijf! Hij zou me wel echt leuk vinden dan. Het maakt ook niet meer uit, ik ben al lang blij dat hij langs komt. We zagen elkaar op een doordeweekse dag na het werk. De bel ging. Daar was hij weer. Ik had al besloten om hem wat meer te vertellen over mijn vorige relaties, en hem daar ook naar te vragen. Normaal gesproken vraag je daar in het begin al naar maar wij hebben het er om wat voor reden dan ook nog nooit over gehad. We hebben eerst even seks in de gang. Het wordt al eentonig of niet? Mijn gang zal wel heel opwindend zijn ofzo, geen idee. Het was alleen nogal storend dat terwijl ik tegen de deurpost aan stond, mijn hele familie zag toekijken. Zij hangen namelijk heel gezellig bij elkaar op de fotowand. In de gang dus. Ik heb nog nooit zoveel mensen zo afkeurend naar me zien kijken. Als we zover zijn rijden we naar een restaurantje. Terwijl we hier zitten hebben we het over wat er is voorgevallen. Ik vertel hem hoe mijn ex en ik uit elkaar zijn gegaan, dat hij vreemd is gegaan en ik hier door eigenlijk bar weinig vertrouwen in mannen heb. Ook vertel ik over hoe vervelend het allemaal voelde, de nasleep en dat ik dat niet graag nog eens mee wil maken. Hij is even stil en kijkt me aan. Zijn ogen worden wat groter. Hij zegt dat hij het heel heftig vindt en heeft nu uiteraard meer begrip voor de situatie. Daarna doet hij zijn verhaal, hij vertelt over eerdere relaties en hoe ze beëindigd zijn. Zijn relaties waren vrij kort allemaal, uiteindelijk werkte het gewoon niet. Het is fijn om even open kaart te spelen. We hadden altijd wel goede gesprekken maar niet zo persoonlijk als nu. De avond verliep verder rustig. Hij keek me af en toe wat langer aan, alsof hij nog iets wilde vertellen. Er kwam alleen niets uit, dan zal het vast niet belangrijk zijn dacht ik maar.

Toen we terug kwamen in mijn huis dronken we wat wijntjes en keken tv. Het voelde allemaal wat rustiger, wat minder onzeker. Toch krijg ik het gevoel dat ik iets nog niet weet. Het blijft gek dat ik zijn naam nergens zie staan op het internet. Maar ach, hij is al wat ouder, misschien is dit gewoon een generatiekloof. Of misschien ook niet. Misschien vind ik het heel normaal dat iedereen maar Facebook heeft. We verhuizen richting slaapkamer. OM TE SLAPEN. Ik zeg het er maar ff bij, stelletje goorlappen. Ik hoor jullie wel denken! We vallen beide knuffelend in slaap. Midden in de nacht wordt ik wakker. Daar komt het gevoel weer, ik wordt er gestoord van. Zal ik uit bed stappen en tussen zijn spullen zoeken? Vraag ik mezelf. Nee mongool, dat ga je niet doen. Maar morgenochtend heb je geen tijd meer om vragen te stellen. Zeg ik tegen mezelf. Nee. Ik ben te moe en val weer in slaap. De volgende ochtend sta ik op en ga douchen. Hij slaapt nog. Een hersenkwabje van me schreeuwt me toe.. GA NU VERDOMME OP ZOEK WANT IETS KLOPT HIER NIET!!!!! Ja, het is een zeer agressief hersenkwabje waar ik mee te maken heb. Oké, ik ga het doen. Al is het alleen maar ter bevestiging dat hij echt heet zoals hij zegt hoe hij heet. Zijn telefoon ligt naast hem op het nachtkastje, maar dat is te gevaarlijk. Zijn koffer dan. Zijn koffer is op mysterieuze wijze verdwenen. Hoe kan dit? Die stond gisteravond toch binnen, of ben ik nou gek? Zijn portemonnee zat gisteren in zijn broekzak, die pak ik wel. Zijn broek ligt op het dressoir in de slaapkamer. Zachtjes loop ik de kamer in om te zien of hij nog slaapt. Check. Ik beweeg me in het donker richting het dressoir en voel in zijn broekzakken. Die zijn leeg. Wat de fuck is dit? Heeft hij alles verstopt in mijn eigen huis? Dat kan toch niet? Mijn enige hoop is zijn jas die aan de kapstok hangt. Ik loop er naar toe en open de zakken, maar het enige wat ik te pakken krijg is een kortingscoupon. Godver. Dit heeft geen zin zo. Ik moet me ook klaar maken anders kom ik te laat op mijn werk. Na het op doen van mijn foundation bedenk ik me ineens dat er altijd binnenzakken in mannenjassen zitten. Nieuwe kans. Ik sta op, loop naar zijn jas, voel in zijn binnenzak en ja, hebbes! Er komt een stapel papier uit. Enveloppen, kaartjes.. en een pinpas. Op pinpassen staan altijd namen. Ik graai de pas uit de stapel, mijn hart klopt in mijn keel. Laat daar alsjeblieft zijn naam op staan. Ik lees wat er op staat en zie tot mijn grote schrik drie initialen, waarvan er geen één de eerste letter van zijn voornaam is, en een compleet andere achternaam staan. Kut. Kut. Kut. Ik probeer het snel te onthouden en op te slaan in mijn hoofd. In de stapel papier zie ik ook iets roze. Trekt me toch aan op de één of andere manier. Het is een bonnetje van Agent Provocateur, een peperduur lingeriemerk. Volgens de bon is er op de dag voor kerst afgerekend. Ik zoek via onze WhatsApp gesprekken terug waar hij die dag was. Dat was de dag dat hij van Londen naar Italië vloog. Wat doet hij dan in Nederland? Vuile leugenaar. Ik prop alles terug in zijn jaszak en pak mijn telefoon om zijn naam door Google te gooien. Nu krijg ik wel zoekresultaten. Tijd om rustig te kijken heb ik niet. Ik ga verder met mijn make-up en hoor even later dat hij de douche aan zet. Ik ben boos en geschrokken, sta te trillen op mijn benen en ik ben bang. Hij moet mijn huis uit, zo snel mogelijk. Wie is deze man? Waarom liegt hij over zijn naam? Dat doen toch alleen criminelen? Is hij een crimineel? Is alles dan nep? Wat wil hij van me? Ik besluit om niks te zeggen, ik heb geen zin in weer zo’n agressieve gek in mijn huis. De deur van de slaapkamer gaat open. Daar staat hij. Hij lacht naar me met zijn irritant knappe hoofd. Ik schrik me rot en het lukt me dan ook niet om terug te lachen. Ik kijk zo anders naar hem nu ik dit weet, maar ik laat niets merken. Waar is de, in mijn hoofd, zo ideale man gebleven? We zeggen goedemorgen tegen elkaar en hij brengt me naar mijn werk. In de auto is het angstvallig stil. Zou hij iets door hebben gehad? Hij zet me af en rijdt verder. Ik loop met een oververhit hoofd mijn werk binnen en ga op onderzoek uit. Ik schakel mijn ouders en nichtje in om mee te helpen zoeken naar hem en het duurde niet lang voordat ik alles over hem te weten kwam. Zo is hij bijvoorbeeld geen 38, maar 44. Hij is getrouwd geweest en hij heeft kinderen. “Trouwen en kinderen komen vanzelf wel, als alles goed voelt”. Zei hij een paar weken geleden nog tegen me. Je hebt godverdomme kinderen met een andere vrouw, waar je nog getrouwd mee bent geweest ook! Wat is dit.. ben ik onderdeel van zijn dubbele leven? Is hij überhaupt wel vrijgezel? Het zijn allemaal vragen waar ik geen antwoord op heb. Ik voel me genaaid. De hele dag zit ik met tranen in mijn ogen achter mijn bureau. Op de wc laat ik mijn tranen even gaan. Dat deed ik de hele dag door. Ik kon niet meer. Ik voelde me beroerd en zwak. Bah. Welke idioot doet dit nou, en waarom?

Aan het einde van de dag app ik hem. Ik noem hem bij zijn echte naam en vraag of ik hem voortaan maar zo moet noemen. Ik ben benieuwd wat hij me te vertellen heeft. Mijn bericht komt niet aan..

XO

* Mocht je een knappe Italiaan aan de haak hebben geslagen die zich uitgeeft voor Tomasso Puntocani, hij heet Rinaldo Stefanutto😉 45 jaren oud en heeft twee kinderen. Oh en, denk ik getrouwd of heeft een vriendin want hij is ondertussen met de noorderzon vertrokken uit mijn leven. Graag gedaan. 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s