Ik Heb Een Date En Schijt In Mijn Broek


Ik heb mijn eerste date sinds november 2016. De laatste keer was met de Italiaan. Nu heb ik in de tussentijd al zo’n tachtig keer Tinder gedownload en weer verwijderd. Al die mannen steeds, ik word er zo moe van. Maar toch, ik wil iets, dus downloadde ik de app weer. Je veegt een paar keer naar rechts en tadaa, daar heb je ineens matches. Voor de mensen die geen Tinder ervaring hebben, negen van de tien matches gaan niet tegen je praten dus wees niet bang. Sommige geven je hun hele levensverhaal, en sommige vragen na een halfuur al om je nummer onder het mom: Dat praat wat makkelijker of: Ik ben niet zo veel op Tinder. Je bent niet zo veel op Tinder nee? Of ben je er misschien iets té druk mee? Als je er niet zoveel “bent”, waarom heb je het dan in godsnaam op je telefoon staan? Ga lekker de kroeg in en praat daar met vrouwen, zoals mensen dat vroeger deden! Goed. Lang verhaal kort, ik had na een redelijk korte tijd een aantal matches. Eén man was voor mij interessant genoeg om tegen te praten, dus nam ik het initiatief en begroette hem. Al snel volgde zijn reactie. Dat vind ik wel prettig in het begin stadium, wanneer iemand snel reageert. Juist in de eerste zinnen van het gesprek voel je aan of het wat wordt of niet. Meestal kom ik niet verder dan de standaard NAW-gegevens en het vragen naar iemands hobby of werk. Er wordt dat geen wederzijdse interesse getoond en wat doen we dan, negeren. Slap, ik weet het, maar ik heb geen tijd om wekelijks aan onbekenden uit te leggen waarom het niets gaat worden. Het wordt toch nooit begrepen en het wordt eigenlijk ook nooit op prijs gesteld wanneer je eerlijk bent. En dan roepen die wezens dat vrouwen complex zijn.. Ik weet niet hoor.

We lullen wat heen en weer en ik merkte direct al dat er een klik was. Het gesprek liep niet vast, het was niet geforceerd en ik hoefde niet mijn best te doen om interessant over te komen. Meestal wil je jezelf toch een soort van verkopen, vooral online waar je elkaar niet ziet. Maar het grappige is, dat ik dat in tegenstelling tot zijn voorgangers, totaal niet heb bij de meneer in kwestie. Hij komt “jong” over en we praten over van alles en nog wat. Het interesseert me ook niets om eerlijk te zijn. Ik heb al zoveel verneukte Tinder dates gehad, er kan er nog wel eentje bij. Het voelt alleen raar. Ik word er onrustig van en dat is voor het eerst. Voorheen was ik al verliefd voordat we überhaupt een date hadden en scheet ik in mijn broek wanneer we elkaar gingen zien. Nu zit ik het met een hangbek te vertellen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik ben niet hyper en ik maak me er niet al te druk over in ze zin van, hoe ik over kom en hoe aantrekkelijk ik moet doen. Het is zelfs zo erg, dat mijn nichtje me aankeek en zei: “Jezus Lau, zo heb ik je nog nooit voor een eerste date gezien”. Het feit dat zij dat zegt, zegt genoeg. Komt dit omdat ik ouder word? Komt het omdat dit de zoveelste keer is? Komt het doordat ik de Italiaan nog zie en stiekem nog gevoel heb voor hem? Komt het omdat mijn vlammetje uit is? Komt het omdat deze meneer niet zo fout overkomt als al die anderen? Ik weet het niet. De hele week maak ik me er al druk over. En het ergste is nog dat ik bang ben. Ik ben bang dat het een keer goed gaat. Ik ben bang dat ik eindelijk eens een normale gast ontmoet en ik ben bang dat het dan serieus wordt. Ik ben bang om het woord relatie op te schrijven wanneer het zo ver is, alleen de gedachte al. Ik ben bang om mijn eigen leven weer kwijt te raken en ik ben bang mezelf weer te verliezen. Ik ben bang dat iemand me weer opslokt zoals dat vier jaar lang gebeurd is. Zoals dat nu nog steeds het geval is met al die foute kerels in mijn leven. Het is zo lekker makkelijk, ze gaan vanzelf weer weg. Ik weet van tevoren diep van binnen dat ze er niet voor gaan, dat ze niet serieus zijn. En hoe kut ik dat al die tijd ook vond, misschien moest het wel zo zijn.

Het lijkt wel alsof ik liever hartzeer ervaar. Daar ben ik de laatste jaren wel een professional in geworden. Daarvan weet ik dat ik het aankan en, hoe ziek het ook klinkt, hartzeer is vertrouwd. Waar ik eerder doodsbang was een man kwijt te raken, ben ik nu bang om er één te hebben. Ik ben bang geworden voor relaties en dat komt omdat ik nog nooit een normale relatie heb gehad. Ik weet niet eens hoe het moet en zie er nu alleen maar de negativiteit van in, terwijl het juist leuk moet zijn. Is dat bindingsangst?

Onze date is morgen al. Ik heb er zin in hoor, maar er knaagt iets aan me. Geen idee hoe ik het uit moet leggen. Het is de eerste keer dat ik hier last van heb en ik haat het. En het meest verrotte is nog dat die klote Italiaan me gisteren ineens begon te WhatsAppen. Uit het niets nota bene. Ik wil mezelf een ros voor m’n bek geven. Wel eens geprobeerd? Ik niet. Terwijl ik dit schrijft krijg ik appjes van de meneer, laat ik hem voor het gemak even ‘De Limburger’ noemen. Ik gebruik graag de afkomst van mensen voor hun naam. En omdat Limburg toch wel een land apart is, noem ik hem zo. De Limburger ontvangt wél direct mijn berichten en stuurt ook dezelfde dag nog iets terug. Vaak al binnen het uur. Hij stuurt ook foto’s van dingen die hij aan het doen is en hij kan daten met mij in het weekend, in plaats van alleen doordeweeks tot een uurtje of tien. Hij is leuk, lief, ziet er goed uit en is voor zover ik in kan schatten erg sociaal. Ik ben benieuwd. I’ll keep you posted.

 

XO

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s