Een Tragisch Verhaal Over Mijn Eerste Liefde


Verliefd zijn. We kennen het woord, we kennen het gevoel. Het is fijn en gruwelijk tegelijk. Het is verslavend. Zijn er mensen die dit lezen en nog nooit verliefd zijn geweest? Ik wil weten hoe dat is. 

Mijn allereerste liefde kwam toen ik ongeveer veertien jaar oud was. Hij was lang, slank en knap. Hij had donkerbruin haar, een stoppelbaardje en khakigroene ogen. Hij was een keer zo oud als ik. Hij was mijn leraar Engels. Lekker fout weer, Lau. Yup, ik weet het. Iedere les was ik er. Met zenuwen liep ik het grote schoolgebouw door, onderweg naar het lokaal waar we les hadden. Ik weet nog precies hoe het eruit zag, volgens mij weet ik zelfs nog hoe het lokaal heet. Waar een normale puber het lokaal in loopt en de leraar kapot negeerd, maakte ik mijn great entrance en gaf hem mijn mooiste Hollywood smile. Ik ging aan een tafel zitten waar ik hem goed kon zien, en wat mijn vriendinnen dat uur tegen me zeiden interesseerde me vrij weinig. Goed opletten, dat moest ik. Want stel je voor, stel je voor dat hij mij iets zou vragen. Hij zou me maar iets vragen en ik zou het antwoord niet kunnen geven, dat is toch onmogelijk en beschamend? Nee, dat was geen optie. Ik leerde me de ziekte voor proefwerken. Op mijn examenrapport stond ik een fucking 9,5 voor dat vak. Dat was mijn hoogste cijfer ever! Ik weet nog wel, ooit, hadden we zo’n super domme sportdag van school. Je kon daar met de kabelbaan, varen en nog meer dingen. Hij was er natuurlijk ook. Ik besloot dat het wel een goed idee was om op een touw dat over het water was gespannen te lopen. Ik kan dit. Dacht ik. Wat er gebeurde was, ik liep over het touw, zag een beestje, schrok me de tyfus en pleurde vol met mijn dunne puberlichaam in het water. Ik raakte onder water een paar takken of weet ik veel wat, kwam boven water en schaamde me dood. Snel huppelde ik naar de kant en probeerde ik me te fatsoeneren. “Je bloed!” riep iemand. Ik keek naar beneden en zag spetters. Vet dramatisch, mijn vingertop was open gehaald. DE LERAAR liep op me af en pakte mijn hand. Hij veegde met zijn blote handen het bloed van mijn hand en plakte er een pleister op. HIJ RAAKTE ME AAN OH MY GOD! Slaat natuurlijk nergens op, maar ja hallo, hij raakte me aan! Mijn dag kon niet meer stuk. Later op de dag wilde ik van de kabelbaan en toen hielp hij me in het tuigje wat je daarvoor aan moest trekken. Het was een geweldige dag. ‘S avonds kwam ik thuis en ik vertelde hierover aan mijn ouders. Die arme mensen hebben zich zorgen gemaakt denk ik. Het enige antwoord dat ik kreeg was van mijn moeder. “Die man is bijna dertig! Denk je echt dat dát iets gaat worden?!!!” Nou ja mam, dat denk ik niet, dat weet ik zeker! 

Ik weet nog wel hoe ik ieder moment met hem over-analyseerde. Hij keek me dan aan met zijn groene ogen en ik dacht meteen dat hij interesse in me had. Hij hield een deur open voor me en ik dacht gelijk dat hij met me wilde trouwen. Hij was (uiteraard) getrouwd. Het psychopatische stalker gedrag begon toen al. Ik stuurde hem een kaart op Valentijnsdag, ik belde hem in de avond anoniem op samen met mijn vriendin en ik reed met mijn beste vriend langs zijn huis op de motor. Erg hè? Ik wist ook in wat voor auto hij reed en hoe zijn vrouw heette. Als je veertien bent heb je namelijk tijd voor dat soort onzin. Al zou ik het nu, tien jaar later, zo weer opnieuw doen. Nu ik dit schrijf besef  ik me ineens dat ik zo geobsedeerd van die man was, dat ik zelfs een notitieboek vol met uitgeprinte foto’s van hem in mijn bezit had. Kan je nagaan hoe mijn dagboek uitpuilde. 

Toen ik een jaar later in mijn examenjaar terecht kwam braken de zenuwen toch wel aan. Ik ging van school af. Wat nu? We hadden nog een gala, daar heb ik hem vlug gezien. Iedere dag fantaseerde ik over ons laatste moment samen. “Dag meneer ‘F’.. Bedankt voor de leerzame jaren en uhm.. had u nog graag even willen neuken? Nee dat had ik niet gezegd hoor. Zou wel heel vulgair zijn. Er gebeurde niets. Bij de diploma uitreiking zag ik hem niet. Wat een cru afscheid. Ik kwam thuis en huilde mezelf in slaap. Nachten lang lag ik te janken in mijn eenpersoons bedje op zolder. Al met al heeft het nog een halfjaar geduurd dacht ik zo. En nu? Nu heb ik een litteken op mijn vingertop van de val in het water en weet ik dat hij nog steeds gelukkig getrouwd is, en een kindje heeft. En ik ben daar blij om. Maar toch, hij blijft altijd mijn eerste grote (onbeantwoorde) liefde.

XO

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s