Mijn Quarterlife Crisis


Wat heerlijk dramatisch weer! Ik riep het al een tijdje, ik word vijfentwintig. Inmiddels is die grote dag aangebroken en ook alweer even geleden, dus ik ga het nu echt toegeven..

Ik ben fucking vijfentwintig. 

25. Een twee en een vijf. Een kwart eeuw. Een halve Sara. Toen ik een dunne puber was dacht ik altijd dat mensen van die leeftijd alles goed voor elkaar zouden hebben. Een baan, een huis, een relatie, een toekomst, dat soort dingen. Ik heb een baan. Ik heb een huis. Dus de stabiele basis is er, maar geloof me, ik heb werkelijk geen flauw idee wat ik in godsvredesnaam aan het doen ben. Natuurlijk ben ik blij met mijn huis en ben ik tevreden met het feit dat ik een normale baan heb, maar is dit het dan? Is dit wat ik wil? Nee, totaal niet. Maar wat wil ik dan wel? Goede vraag. Ik wil slapend rijk worden. Ik wil nooit meer werken en iedere dag uit eten bij de beste restaurants. Ik wil meerdere keren per jaar op vakantie. Ik wil een garderobe met Louboutins en Gucci Dionysus tassen. Ik wil een kasjmieren Burberry sjaal met mijn initialen erin geborduurd. Ik wil de hele geurlijn van Chanel. Ik wil kaviaar met een glas Moët en vreten op mijn bord met bladgoud. Maar ja, helaas is dat leven niet voor iedereen weg gelegd. Je zult toch eerst geld moeten verdienen ben ik bang. En daarvoor moet men werken. Het is niet zo dat ik er een hekel aan heb om te werken hoor, totaal niet, maar ik ben allergisch voor dingen die ‘moeten’. Bah. Ik wil alles doen, maar zodra iemand zegt dat iets MOET, ben ik al denkbeeldig vertrokken. Ik weet niet wat ik wil. Absoluut niet. Dat baart me nu wel enigszins zorgen moet ik zeggen. Al gaat dit alleen nog maar over mijn carrière.

Sinds ik vijfentwintig ben, ben ik er ook achter gekomen dat ik de afgelopen paar jaartjes zeven kilo ben aangekomen. Ik heb zelfs twee verse striae littekens op mijn heup staan. Zoals mijn moeder het erg mooi zei: “Hahaha! Je barst gewoon uit je voegen!” Ik ben de hele dag door moe. Niet hangerig moe, maar meer een ‘Als ik mijn ogen nu even dicht doe val ik in slaap’ moe. Ben ik nu al aan het aftakelen?


Waar ik me ook zorgen over maak is (sorry voor deze burgerlijke woordkeuze) mijn image. Mijn imago dames en heren. Of moet ik zeggen, lezers? In het kader van de sekseneutraliteit. Onzin trouwens, je wordt verdomme toch geboren met een piemeltje of poesje? Onze lieve heer maakt geen onzijdige mensen hoor. Anyway, mijn image. Ik ben te oud voor drukke strakke shirts met kleurrijke teksten, al vind ik het nog steeds geweldig, ik merk soms dat ik in de H&M omcirkeld ben door veertienjarige meisjes die ineens dezelfde smaak als ik blijken te hebben. En dan loop je toch wel een rekje verder naar de basic shit. Wat wel leuk is, is dat ik oud genoeg ben voor kokerrokken en pantalons. Het is dat, of een gescheurde jeans met slobberig shirt. WIE BEN IK? Waar moet ik zoeken? Moet ik al minder make-up gaan dragen? Of juist meer? Laatst ging ik uit, dat kan nog nèt trouwens, en Summerlovin’ van Grease kwam uit de speakers. En serieus, ik was de enige die mee kon zingen. En hard ook. Schaam jullie, jeugd. Zelfs de Macarena kent men niet meer. Het enige wat ik zie zijn schurende mensen en dansende hoertjes met niets minder dan een beha aan. De muziek waar iedereen uit volle borst op meezingt, ken ik niet. Geen woord. Misschien twee.  En ja, dan voel je je oud.

Liefde. Ook zoiets. Aangezien de mannen waar ik op val standaard tien jaar ouder zijn, hebben ze vast ook kinderen. Dan word ik stiefmoeder. En de kans dat ik zelf ooit moeder ga worden is vrij klein in die situatie. Niet dat dat mijn wens is, maar het is gek om daar over na te denken. Komt er nog wel een nieuwe man? Vast wel. Mensen om me heen gaan trouwen en krijgen kinderen, en ik kan niet ontkennen dat ik daar toch een beetje zenuwachtig van word. Het voelt alsof ik in mijn eentje wanhopig achter een groep mensen aan ren. Moet ik ze bijhouden? Ik zou niet weten hoe. Ergens wil ik het, maar ergens ook totaal niet. Ik zie dit maar als een goed moment om mezelf te ontwikkelen. Karma’s reinigen en mijn chakra’s helen. Nee grapje, natuurlijk niet. Uit pure nieuwsgierigheid heb ik mijzelf opgegeven voor het programma The Bachelor en Temptation Island. Wie kent het niet. Op zoek naar liefde of plezier op een tropisch eiland. Voor beide shows werd ik gebeld, maar aan beide wil ik eigenlijk helemaal niet meedoen. Drie weken op een tropisch eiland met onbekende mensen. Voor een vent. Zonder telefoon, afgezonderd van de wereld op een resort. Voor een vent. Uhh, nee bedankt. De casting mensen gaven ook aan dat wanneer je een telefoontje MOET plegen, dat mogelijk was, maar alleen onder toezicht. Doe eens niet zo debiel zeg, Jezus. Ik heb ook helemaal niets over voor een man als ik het zo bekijk. Hoe moet ik dan in godsnaam een relatie met iemand aangaan? Ik vind mezelf veel te belangrijk om ‘in te leveren’. Je kent het wel, staat er een bak chips op tafel en dan ligt er nog één chipje in en dan zeg je tegen hem; “Neem jij hem maar hoor, schat” NEE! Fuck die shit, ik wil hem! Ik zou ook niet weten hoe ik een normale relatie moet hebben omdat ik alleen maar met gekkies date. Ach ja. Het zal ooit vast wel komen. Zoals mensen altijd zeggen:

“Jouw tijd komt nog wel”

“Er zwemmen meer vissen in de zee”

“Wanneer je stopt met zoeken ga je iemand vinden”

“Op ieder potje past een deksel”

Kots…

XO

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s